« وَ دَعِ الْقَوْلَ فِیمَا لَا تَعْرِفُ وَ الْخِطَابَ فِیمَا لَمْ تُکَلَّفْ وَ أَمْسِکْ عَنْ طَرِیقٍ إِذَا خِفْتَ ضَلَالَتَهُ فَإِنَّ الْکَفَّ عِنْدَ حَیْرَةِ الضَّلَالِ خَیْرٌ مِنْ رُکُوبِ الْأَهْوَالِ وَ أْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ تَکُنْ مِنْ أَهْلِهِ وَ أَنْکِرِ الْمُنْکَرَ بِیَدِکَ وَ لِسَانِکَ وَ بَایِنْ مَنْ فَعَلَهُ بِجُهْدِکَ وَ جَاهِدْ فِی اللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ وَ لَا تَأْخُذْکَ فِی اللَّهِ لَوْمَةُ لَائِمٍ »

در باره آنچه علم ندارى سخن‏ مگو، و در باره وظیفه‌‏اى که بر عهده‌‏ات نیست حرفى نزن. در راهى که از گمراهى در آن بترسى قدم مَنِه، زیرا حفظ خویش به هنگام سرگردانى بهتر از این است که آدمى خود را در امور خطرناک اندازد. امر به معروف کن تا اهل آن باشى، با دست و زبان نهى از منکر نما، و با کوشش‌ات از اهل منکر جدا شو. در راه خدا جهادی کن که حق‌اش باشد و سرزنشِ سرزنش‌کننده‌گان تو را از جهاد در راه خدا باز ندارد.